IDSF Open standard / Open Latin American PARIS BERCY 23 januari 2010
 
Sinds lange tijd heeft organisator Claude Germain weer besloten om de wedstrijden die hij jaarlijks organiseert in Parijs/Bercy, te laten plaatsvinden onder de vlag van de IDSF.
Ooit was Parijs/Bercy een van de grootste IDSF evenementen van Europa. Hopelijk zal deze eerste aanzet weer gaan leiden tot de toen bekende topwedstrijden. Het begin is gemaakt.
Met vaste regelmaat wordt ik uitgenodigd om op zijn wedstrijden te jureren en de laatste jaren waren dat steeds uitnodigingswedstrijden waarbij het selecte groepje uitgenodigde (top)dansers slechts een onderdeel vormde van een gigantische showavond in het immense sportcomplex Palais Omnisport.
Zaterdag tijdens de IDSF wedstrijd waren “slechts” 3000 toeschouwers aanwezig, maar de dag erna, tijdens de showavond, waar topdemonstraties gegeven werden door o.a. Paulo Bosco & Sylvia Pitton, de wereldkampioenen rock & roll, de wereldkampioenen jazz formation, de wereldkampioenen standaard en Latin formation, de wereldkampioenen exebition etc. etc. Was het stadion volledig uitverkocht en dan praten we over ca 7000 bezoekers….. Gigantisch.
 
Vrijdag zou ik afreizen naar Parijs en de dag begon met een les met Jasper & Gonja die ook deel zouden nemen.

 Ze hadden me uitgenodigd om met ze mee te reizen naar Parijs, maar ik had al de toezegging gedaan dat ik later op de dag Marcello & Tessa op zou pikken op het vliegveld van Charlerois.
Dat gaf me wel de gelegenheid om nog even handjes te schudden met Benedetto Ferrugia & Claudia Koehler die, die dag te gast waren in de Dancehall voor lessen en een workshop.
Na een vermoeiende trip met veel files in België was ik precies op tijd op het vliegveld en konden we onze weg voortzetten naar Parijs. De reis die volgens de GPS nog 3 uren zou duren vloog voorbij. Aan zo’n Italiaan kom je geen praatjes tekort. We hebben gezellig gekletst over het dansen en de gang van zaken rondom het dansen in Italië en voor we het wisten stonden we in de parkeergarage van het hotel.
Daar werden we ontvangen door Jasper & Gonja die inmiddels al gesetteld waren.
 
Knus hotel (All Seasons) voorzien van alle gemakken en comfort, al waren de kamers aan de kleine kant.
Nog gezellig even wat gedronken in de bar en een beetje redelijk op tijd naar bed om de dag erna fit op de wedstrijd te staan.
Er bleken in totaal 5 Nederlandse paren mee te doen. Altijd fijn als je als jurylid landgenoten in actie ziet.
 
We zouden starten om 14.00 uur, maar zoals in Frankrijk gebruikelijk, liep dat iets uit. In de standaard werd gedanst in 5 series en 18 paren moesten geplaatst worden voor de kwart finale (beste 24). Een aantal goede paren uit Polen, Oostenrijk, Italië, Frankrijk en Nederland wisten de grote vloer goed te gebruiken. De wat ‘mindere Goden’ liepen af en toe verloren op het oppervlak van ca 800 m2.
Voor Nederland plaatsten alleen Marcello & Tessa zich rechtstreeks en moesten Jasper & Gonja en Ciccio & Jasmijn de herkansing dansen. Zij hadden voor mij beiden wel rechtstreeks door gemogen, maar het bleken vooral veel Franse paren te zijn die verrassend door waren.
Van het 9-koppige jurypanel waren er 4 Franse juryleden. (Eén van de minpunten aan deze wedstrijd)
Na de herkansing gingen alleen Jasper en Gonja nog door naar het avondprogramma en moesten Ciccio en Jasmijn zich tevreden stellen met een 30^e plaats.
In de Latin American hadden we 2 Nederlandse paren die gingen proberen een plaats te veroveren voor de achtste finale. Niels & Gwyneth en André & Peggy werden rechtstreeks geplaatst. In deze achtste finale waren het alleen Niels & Gwyneth nog die doorgingen naar de kwart finale en André & Peggy werden heel onverdienstelijk 25^e. Zij kwamen slechts 1 crosje tekort en dan vraag je jezelf als danser af “als ‘ons’ jurylid nou die ene cross had gegeven” dan…..
Maar ja als jurylid weet je natuurlijk niet dat het uiteindelijk maar om 1 cross gaat en dat vind ik ook niet belangrijk. Je verdient je crossen en niet alleen van je ‘eigen’ jurylid, maar ook van de anderen. Neemt niet weg dat ik het ze van harte gegund had.
Niels & Gwyneth dansten tot de kwart finale een goede wedstrijd maar in de kwart vond ik het net even wat minder, het lengteverschil wat ze altijd zo goed weten te camoufleren was nu soms te dominant aanwezig, al was het voor mij nog steeds een paar voor de beste 12.
Wat ik wel jammer vond was de plaats op de vloer waar Niels & Gwyneth steeds begonnen. Vanaf de 1^e ronde en in iedere dans is dat bijna steeds hetzelfde geweest. Ik denk ook te dicht bij de juryleden en te dicht bij de kant van de vloer.
Of dat een verschil zou hebben gemaakt in de uitslag weet ik niet, maar het viel me gewoon op. Het werd een 16^e plaats, maar er had zeker meer in gezeten.
 
In de standaard kwart finale dansten Jasper & Gonja hun beste ronde. Zichtbaar tevreden met het behalen van deze ¼ finale zag het er ‘vrij’ en gemakkelijk uit. Een brede smile op het gezicht van Jasper en een tevreden uitstraling van Gonja maakte het aangenaam om ze zo te zien dansen. Uiteindelijk een 21^e plaats waarmee ze tevreden waren, maar volgens mij hadden een paar Franse paren voor hen het voordeel van het jurypanel.
Maar over hun dansen mogen ze zeker tevreden zijn maar hun aanwezigheid op de vloer moet sterker worden. Iets waar we de volgende keer eens aandacht aan zullen geven.
Marcello & Tessa had ik vanaf het NK al niet meer zien dansen. Ze wonen, trainen, lessen en werken in Italië en vaak is het Tessa alleen die naar Nederland komt vanwege haar studie die ze aan het afronden is. Ik was aangenaam verrast en alle rondes zagen er goed uit. Krachtige bewegingen, duidelijk aanwezig op de vloer en ruimte kiezend. Muzikaal gedanst en met een veel betere schouderlijn van Tessa waar ze duidelijk op gewerkt heeft.
In de halve finale moesten de paren alle dansen achter elkaar doen en dat zorgde helaas bij Marcello & Tessa voor een terugval op het einde van iedere dans. Daar moet duidelijk, en dat weten ze, aan gewerkt worden. De verdeling van je krachten per dans is sowieso moeilijk, maar wel heel belangrijk als je tot de paren behoort die misschien wel, misschien niet door gaan.
Finale behoorde voor mij en ook gelukkig nog voor andere juryleden tot de mogelijkheid. Het werd helaas ‘slechts’ een 10^e plaats waarmee ze zeker niet tevreden hoeven te zijn, hetgeen ze wel mogen zijn (en dat waren ze ook) over hun dansen. Dat gaat goed vooruit.
 
De finale werd voor sommige juryleden, waaronder ik, verrassend bezet door een aantal paren die niet op het doorplaatsingslijstje van die juryleden voorkwamen.
 
Uitslag Standaard:
1^e plaats – Steve Gaudet / Laura Colmard France
2^e plaats – Mateusz Papuzynski / Katarzyna Czyzyk Poland
3^e plaats – Salvatore Vitacca / Stefania Vitacca Italy
 
Uitslag Latin American:
1^e plaats – Zorhan Plohl / Tatsiana Lahvinovich Croatië
2^e plaats – Neil Jones / Ekatarina Sokolova England
3^e plaats – Charles Guilaume Schmitt / Elena Salikhova France
 
We hebben in de hal nog even gezocht naar de andere Nederlanders omdat we een gezamenlijke foto wilden maken, maar we moesten ons helaas beperken tot 2 paren omdat we de anderen niet konden vinden.
 
Na de wedstrijd zijn we met een grote groep (vooral Italianen) nog even naar een Pizza zaak gegaan waar we uiteraard genoten van een heerlijke pizza, behalve Marcello want die is niet alleen verliefd op Tessa maar schijnbaar ook op Terra Missu. In de hal van het hotel nog even gezellig gekletst met Neil Jones en Zoran Plohl die ook nog op zoek gingen naar een “hap eten”. Inmiddels was het 01.30 uur en besloten we naar onze kamers te gaan. De volgende morgen een afsluitend ontbijt gehad en richting Nederland.
Het was een reuze gezellig weekend waarvoor ik Jasper & Gonja en Marcello & Tessa hartelijk bedank.
 
Cees Boutkan